[PSE][CH2]The Angelic Chaser

posted on 11 Jul 2013 23:35 by omenomen

เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของ

CH.2

Gaven Avester

MU / High Class

จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น แน่นอนว่าเจ้าตัวคนส่งเทปหนีหายไปได้

ทำเอารู้สึกโล่งอกปนหนักใจ ผสมปนเปกันไป

แน่นอนว่าเพราะเหตุนั้น ปลอกคอจึงยังอยู่บนคอผมตราบจนวันนี้

ถึงจะอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็เริ่มชินแล้ว….

 

ที่ทำให้รู้สึกแย่ที่สุด คงจะเป็นสายตาจากคนรอบด้านมากกว่า

 

แล้วในระหว่างที่กำลังทำงานอยู่นั่นเอง

หัวหน้าประจำหน่วยผมก็ได้เรียกตัวเข้าไปพบ[ส่วนต่าง65cm....]

 

แน่นอนว่าผมไมมีสิทธิ์ปฎิเสธ…

 

เอาเถอะ ถือซะว่าเป็นเกมแก้เบื่อแล้วกัน…

ถึงจะสังหรณ์ใจไม่ดีสุดๆก็เถอะ…

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เมื่อไปถึง ท่านได้ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้กับผม พร้อมบอกให้ทำลายทิ้งทันทีที่ได้อ่าน

เนื้้อความหลักคือให้สังหารเทพีไอริชซะ

 

ท่าทางจะไม่น่าสนุกอย่างที่คิดไว้ตอนแรกซะแล้ว……….

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ซึ่งก็เป็นตามที่ผมคิดไว้ และเป็นเช่นตามที่หัวหน้าหน่วยผมได้เตือนไว้…

เทพีไอริชนั้นฉลาดมาก มาก…. แถมยังรู้ทันประหนึ่งผมต้องไล่ตามเธอก้าวหนึ่งเสมอ

ท่าทาง…..เหมือนจะอ่านใจได้??

 

เอาเถอะ…

 

สุดท้ายผมก็กลับมาดูปริศนาที่เธอทิ้งไว้ในครั้งที่เธอหนีไปได้อีกครา

เป็นปริศนาที่ชวนปวดหัวพอสมควร….

 

แต่นับว่าไม่ยากเกินแกง ไม่เสียทีที่อ่านนิยายสอบสวนประกอบความรู้ไว้…

หลังจากลองสักพักหนึ่ง ผมก็เจอรหัสลับในกระดาษแผ่นนั้น

 

แปลก…..เรื่องหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจ

ทำไมเทพีไอริชที่ฉลาดทันคนขนาดนั้น ถึงต้องส่งรหัสลับเป็นสาสน์ท้าทายให้แก้ไข…

 

แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องที่จะต้องสงสัย

เพราะ”หน้าที่”ที่ผมได้รับมา คือ “สังหารเธอซะ”

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ในที่สุดผมก็หาเธอเจอ..

ว่าตามตรงเธอเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจเลยทีเดียว

 

“ไง…มาช้ากว่าที่เราคิดนิดหน่อยนะ..”

“แหม…ขอโทษที่ให้สุภาพสตรีต้องคอยนะครับ…”

 

เธอแย้มยิ้ม

ตามที่ผมคิดไม่ผิด…….

 

เรื่องหนึ่งที่ผมถนัดคือใช้สมอง

วิธีที่ผมใช้ นับว่าเป็นวิธีที่ผมเกลียด แต่ก็ได้ผลดี

คำพูดกดดัน เสียดแทง ร้ายกาจพลั่งพรูออกจากปากผมมาเรื่อยๆ

โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

 

ถึงเธอจะไม่แสดงออก แต่คำพูดย่อมมีผลต่อสภาพจิตใจของเธอไม่มากก็น้อย

แม้แค่นิดเดียว แต่นั่นก็นับเป็นช่องว่างที่เผยออกมา

ความเจ็บปวดรุนแรงส่งผ่านจากมือผม ไปถึงมือบางอุ่นที่กอบกุมไว้

สีหน้าของเธอกระตุกวาบ เห็นได้ชัดว่าพยายามซ่อนความเจ็บปวดไว้

“เอลิเชี่ยนตอนนี้ไม่มั่นคงอีกแล้ว…น่า…เวทนา…นะ…”

เสียงขาดห้วงนั้นพูดออกมา

 

“ครับ ผมรู้….”

 

“รู้แล้วเจ้ายังคิดจะซื่อสัตย์ ทำงานเพื่อสถานที่ที่กำลังจะพินาศงั้นหรือ?...”

“ถึงเจ้าจะไม่พูด แต่คงรู้ดีแก่ใจแล้วใช่ไหน ว่าคนที่เจ้ารอยังไงก็ไม่มีทางได้เจออีก”

 

ผมยิ้ม

 

“ผมรู้ครับ”

ผมค่อยๆเพิ่มระดับความเจ็บปวดที่ส่งผ่านให้สูงขึ้น…สูงขึ้น…

ไม่มีการลังเล ไม่มีความเห็นใจ

มีแต่ความเด็ดขาดเท่านั้น…

 

“เจ้านี่แปลก…..นอกจากอาชีพที่รัก เจ้าก็ไม่มีสิ่งใดผูกพันธ์กับเอลิเชี่ยนมากขนาดนั้น..”

“เจ้าไม่เคยไว้ใจใคร กั้นเส้นส่วนตัวของตัวเจ้ามาตลอด….ไม่ให้ใครรู้จักเข้าใกล้เจ้าจริงๆ..”

“เจ้าน่ะ อยู่และปกป้องเอลิเชี่ยน…โดยที่ตัวเจ้าเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่ออะไร และเพราะอะไร…”

“ความจริงแล้ว…เจ้าอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองคืออะไร เป็นใคร มีตัวตนเพื่ออะไร..”

“เป็นตัวตนว่างเปล่าที่น่าเวทนา… หากไม่ปรับ ซักวันเจ้าคงแหลกสลายไปจริงๆ..”

 

คำพูดที่กระทบเจ้าโสตประสาทหูและรับรู้

เป็นจริงซะจนน่าเจ็บปวด

แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าที่ควร เหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

พูดให้ถูกคงจะเป็น….มันคือความจริงที่ผมรู้อยู่แล้ว และด้านชาไปกับมันแล้วเสียมากกว่า

 

“ผมลืมไปหลายต่อหลายครั้งว่าที่ผมคือใคร อยู่เพื่ออะไร ผมนึกออกหลายต่อหลายครั้ง และก็ลืมไปอีก”

“เพราะฉะนั้นอีกสักสองสามร้อยปีผมก็คงลืมอีก เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอกครับ..”

“ผมจะรอต่อไป ต่อให้ไม่มีวันได้เจอ”

“แล้วถ้าถึงวันที่ตัวตนผมแหลกสลายไปอย่างที่คุณว่าจริงๆ”

“วันนั้นก็คงมีคนฆ่าผมเอง”

 

จนในที่สุดความเจ็บปวดที่ส่งไปก็เกินขีดระดับที่คนคนนึงจะรับได้ เทพีผู้สูงส่งตรงหน้า ก็ขาดใจตายในที่สุด

 

……………

……………………………

……………………………………………

…………………………………………………………………

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้….

ผมชอบการสัมผัส เพราะความอุ่นที่ส่งผ่านมาทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว

ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่ชอบสัมผัสเช่นกัน เพราะสิ่งที่ผมมอบให้อีกฝ่ายได้ คือความเจ็บปวด ไปจนถึงความตาย

เหมือนมือเย็นเฉียบที่ผมกุมอยู่ตอนนี้

ไร้ซึ่งความอุ่น ไร้ซึ่งสัญญานใดๆที่บ่งบอกถึงการมีชีวิต

และค่อยๆสลายลงไปในที่สุด

 

“หลับให้สบายนะครับ..”

 

“ภารกิจสังหารเทพีไอริช Complete”

+++++++++++++++++++++++++++++++

เฟดเฟ่จบแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

//ดีจัยส์

ดีใจที่ส่งทัน .........

ถึงคอมมิคจะเผามากก็ตามที..//น้ำตาร่วง

แต่ยังไงก็ฝากหมอใหญ่ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะจุ๊ : D

 

Comment

Comment:

Tweet

ฮืออออ กลัวหมอใหญ่แล้วว;w; 
กลัวคาริสม่าของหมอจริงๆค่ะ ...รับความเจ็บไปเรื่อยๆจนตาย ทรมานอะOTL
 แต่ตอนยิ้มของหมอเห็นกี่ทีก็ระทวย../////
ชอบที่ทิ้งท้ายมากเลย เรื่องการสัมผัส อ่านแล้วมันเวิ้งว้างแปลกๆ...

#4 By Tatiana on 2013-07-13 07:21

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 2 (The Angelic Chaser) แล้วค่ะ

#3 By PSE†Apocalypse on 2013-07-12 03:05

หมอหน้าตาใจดีแต่โหดค่ะ
ปล่อยเจ็บเรื่อย ๆ ไม่ตายทีเดียว
หืออ ลืมแล้วจำได้ แล้วก็ลืมอีก
ป.ล. การยืนเทียบส่วนสูงนั่นนน 55

#2 By SnellSnail on 2013-07-12 00:57

O_Oรูปแรก เกือบมองผ่านท่านราฟาเอล เกือบจะหลุดขอบไปแล้วฮ่าๆ....
คุณหมอ S มาก แต่น่าสงสารจัง.... TAT
อ๋ายยยย ขอวิ่งเข้าไปซบหลังรูปสุดท้ายได้ไหม....

#1 By Chocolate P. cocoji on 2013-07-12 00:31

paramitasama View my profile

Recommend

Categories